ผ่านมาแล้ว กับ วันเวลา สองปี ที่จุฬาฯ......

.....อยู่ๆก็อยากเขียนอะไรขึ้นมา......
....วันเวลาที่ผ่านมา ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงไม่นาน (หรอ?) ทำให้ได้เรียนรู้อะไรมาก ได้เข้าใจอะไรอย่างลึกซึ้งหลายอย่าง..

...เจ็บ..ไม่รู้กี่ครั้ง...ร้องไห้ไม่รูกี่หน....กับเรื่องที่ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้....

....ล้ม...แล้วต้องหายใจเข้าไปอีกเฮือกเพื่อลุกขึ้นใหม่...บาดแผล...ที่ถ้าไม่มีคนรอบข้างช่วยรักษา ป่านนี้มันคงลามอักเสบจนต้องตายไปเสียแล้ว....

....ป่าวเลย....ไม่ใช่เรื่องความรักอะไรพรรคนั้นหรอก....

.....เรื่องชีวิตต่างหาก...

..ชีวิตที่ต้องสู้กับสิ่งที่ฝืนทน...สิ่งที่เคยคิดว่ามันหอม..มันหวาน...มันน่ากินรสขมแล้วอมไปเรื่อยๆอาจจะทำให้หวานจนจับจิต....แต่เปล่าเลย...เข้าใจผิด...มันขม...ขมจนหาความหวานไม่เจอ...

เหนื่อยจนแทบทรมาน...ทรมานจนแปรเปลี่ยนเป็นความชาชิน....แต่ความชาชินนี้ใช่เลยว่าจะไม่สู้...
..สู้แล้ว...สู้จนถึงที่สุด...แต่ก็ทำได้แค่นั้น...ทำได้แค่นั้นจริงๆ....

...ไม่รู้ว่าทำให้คนอืน่"ผิดหวัง"มากแค่ไหน......แต่ก็ "ขอโทษ" ไว้ตรงนี้...

ไม่สิ ต้อง กราบ...ขอโทษ...ไว้ตรงนี้.....ขอโทษจากหัวใจดวงหนึ่งที่มันพยายาม แต่มันอาจจะเป็นความพยายามที่ไม่เข้มแข็งพอ เลยทำได้แค่นั้น....หลายคนอาจจะผิดหวัง...

คำขอโทษ ที่พูดก็อาจดูเหมือนเป็นเพียงลมปาก...แต่สันดานดิบที่ถูกใช้มันบอกว่า...ทำดีที่สุดแล้ว...

....ที่ผ่านมา...ได้ทำดีที่สุดแล้วจริงๆ....

ขอบคุณ...ผู้ให้กำเนิด....ทั้งสอง...ที่คอยประคองกันไม่ห่าง...ที่คอยเข้าใจกันอยู่เสมอ..
ขอบคุณ...ครูบาอาจารย์ทุกท่าน...ที่เข้าใจ..แม้จะพยายามเข้าใจ..แต่ก็รู้ว่าอาจารย์ทุกท่านหวังดี....พระคุณที่ไม่สามารถทดแทนได้หมด.....

ขอบคุณ...เพื่อน...ทุกคน...ทุกคนที่คอยอยู่เคียงข้าง....ตอนล้มก็ยังคอยช่วยไว้ไม่ห่างไปไหน..หากวันนั้นไม่มี "เพื่อน" ทุกคน....วันนั้นคงเป็นวันที่เจ็บช้ำปางตาย....แต่ "เพื่อน" ทำให้รู้ได้ว่า....เราต้องสู้ต่อไป....ขอบคุณนะ...

ขอบคุณ...ทุกคนที่คอยประคองคนขี้แพ้ คนนี้เอาไว้...ให้ยังสู้ต่อไปได้....อยากจะบอกเหลือเกินว่า ผ่านมา สองปี แล้ว....สองปีแล้วกับการอดทน...กัดฟันสู้กับของทีไม่ได้รัก...อดทนกินยาขม แม้จะรู้ว่ายาขมนี้สุดท้าย "อาจจะไม่มีประโยชน์"อันใดกับร่างกายนี้เลยก็เป็นได้...


แต่ก็ถอยหลังกลับไม่ทันแล้ว....เพราะหากถอยไป...ไม่รู้ว่าจะเจออะไรที่ "ขม" กว่านี้หรือเปล่า...


....เพียงแต่ก้าวข้างหน้าต่อไป....

เพียงแต่ต้องก้าวข้างหน้าต่อไป....


อีกไม่นาน...อีกไม่นานเท่านั้น.....


และเผื่อวันนั้น...จะได้รู้จักกับคำว่า "หวาน" เสียที....